Vietnam, het ideale land om met een grote groep doorheen te reizen.

het eerste wat je opvalt wanneer je aankomt in Vietnam is de hartelijkheid van de bevolking. Of dit nou komt door de dollars in je broek of omdat je op een moviestar lijkt, het lijkt in ieder geval oprecht.

Onze trip begon in de hoofdstad van Vietnam: Hanoi. Een prachtige stad waar je de franse invloeden nog duidelijk merkt. Het centrum van de stad wordt gevormd door het centrale meer van de stad. Aanrader om de stad op een leuke manier te bekijken: stap in een riksja, betaal 2 dollar en laat je een paar uur langs alle hoogtepunten van de stad fietsen. ‘s Avonds is Hanoi bruisend en kan je vele kanten op. de leukste manier om de sfeer goed te proeven is om op de hoek van de straat in Little Hanoi een Tiger-bier te drinken en de hectiek van het dagelijkse leven aan je voorbij te laten gaan.

Na twee dagen Hanoi wachtte ons een trip door de provicie Ninh Binh. Een prachtige omgeving. Een boottochtje door de rotsformaties en een fietstocht door de rijstvelden was de perfecte manier om kennis te maken met de mooie natuur van Vietnam. Vervolgens gingen wij nog meer naar het oosten voor een adembenemende boottocht met overnachting door Halong Bay. Het eten van deze boottocht is een aparte vermelding waard. Nog nooit zulk lekker en vers zeevoedsel gehad…

Onze reis vervolgde zich per nachttrein van Hanoi naar Hue. Enige minpunt aan deze reis is de hygiene. Wat voor de Vietnamezen eerste klas is, hebben wij in Nederland in de 18e eeuw afgeschaft… De aankomst In Hue was top. Onze gids heette Tiger is en op zichzelf al een bezoek aan Vietnam waard. In een razend tempo en met het enthousiasme van een drie-jarige wist hij ons alles te vertellen over de verboden stad, en de verschillende bezienswaardigheden van Hue. Het Saigon Morin Hotel maakte de superbestemming Hue helemaal af.

Het begin van onze reis werd gedomineerd door natuur en cultuur en zo langzamerhand begon iedereen te verlangen naar een stukje rust en een stukje vrije keus in het programma. Het was dan ook perfect gepland om als volgende locatie Hoi An aan te doen. Een klein stadje waarin de kledingindustrie domineert en je daadwerkelijk alles kan laten namaken wat je mooi vindt. Voor echte kwaliteit pakken is Yaly Couture de place to be. Aan de prijzige kant, maar echt waar voor je geld. In Hoi An is de beste manier van genieten het huren van een scooter om vervolgens gewoon gas te geven en stoppen wanneer je er zin in hebt. Hoi An stikt van de lekkere restaurants en barretjes. Ook het strand van Hoi An is het vermelden waard.

Dieptepunt van onze reis was de bustrip van Hoi An naar Nha Trang. 13 uur in een bus is geen pretje, hoe luxe deze ook is. Als je er dan ook nog eens een vermoeiende gids bij hebt die op elk detail geld probeert te verdienen is het met stip de baaldag van de vakantie. Moet kunnen tegenover 16 dagen plezier. Wij hebben hem dan ook ontslagen en om een nieuwe gids gevraagd. Binnen 30 minuten stond die klaar. Dit valt jou uiteraard niet te verwijten, nogmaals: mijn complimenten!

In Nha Trang aangekomen was de gang naar het strand snel gemaakt. De plek om lekker aan het strand te liggen is de Sailing Club. Een prachtige locatie met lekkere drankjes en zeer goed eten. Ook ‘s avonds is dit de plek om een topavond te beleven. Nadeel aan Nha Trang is de opdringerigheid van groepen Vietnamezen die je proberen te beroven. Het is dan ook aan te raden om alles per taxi te doen en deze door het personeel van de Sailing Club te laten regelen.

Na drie dagen genieten in de zon in Nha Trang naderden wij het einde van onze vakantie. Wij vlogen van Nha Trang naar Ho Chi Minh/Saigon. Na aankomst zijn wij direct naar het War Museum gegaan. Een must voor eenieder die Saigon aandoet. De vele foto’s en verhalen maken duidelijk hoe wreed en zinloos deze oorlog is geweest. Saigon zelf is een fantastische stad. het bruist van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat. Als je vervolgens ook nog eens een Mojo bar in de stad aantreft is het plaatje helemaal af. De centrale markt van Saigon is een aanrader. De perfecte plek om cadeautjes te kopen voor het thuisfront, namaakkleding te kopen en je onderhandelingstechnieken te testen; “Make me good price!!!”

Op de dag voor ons vertrek hebben wij een excursie gemaakt naar de Cu Chi tunnels. Wat mij betreft het hoogtepunt van de vakantie. Een bezoek aan deze plek geeft je een goed idee van hoe de Viet Cong tegenstand bood aan de Amerikanen en gaf vooral inzicht in hun inventiviteit. Enigzins cru, maar wel heel gaaf is de mogelijkheid om daar met echte kogels te schieten op een schietbaan met AK-47’s, M-16’s en zelfs met een shotgun.

Bij terugkomst besefte wij ons dat de vakantie voorbij was. nog 1 nachtje doorhalen in het centrum om vervolgens de terugreis te aanvaarden, maar een fantastische ervaring rijker.

Walter, perfect geregeld. Niets dan lof. Een perfecte service en je voorbereiding was fantastisch….

Heel veel dank,

Groet,

Sander

Egypte was overall erg gezellig met de boys en we hebben echt genoten. Bij aankomst in Schiphol had ik nog bijna mijn vlucht gemist want ik stond te wachten bij de verkeerde check-in balie, gelukkig kwamen Jasper en Arjen nog langs om even te pinnen!!

Vlucht ging vlot, naar Rome met KLM en door naar Cairo met Alitalia. Bij aankomst in Caïro stond ons reisbureau klaar bij de gate (wat in NL helemaal niet mogelijk is) en bracht ons door de douane en bagage check zonder problemen (gelukkig maar want met zo’n paspoort weet je het nooit). Ons privébusje gepakt naar het hotel en dan kom je in Caïro, grote smerige stad met zo’n 20 miljoen mensen en zo mogelijk nog meer auto’s, die denken dat ze allemaal voorrang hebben (ze maken van een twee-baans-weg ook rustig een vijf-baans). Hotel was prima en 2 minuten lopen van de Nijl en de binnenstad, dus goede locatie. In het hotel ontmoette we onze gids voor de komende 15 dagen; Mandoh, een Egyptenaar van 30 die al een paar keer in NL is geweest en binnenkort NL taal gaat studeren. ´s Avonds wezen eten bij een Egyptisch tentje met natuurlijk Babaganoush, Kofte en Falafel. Lekker maar wel oppassen met het drinken van water want dat komt volgens ons regelrecht uit de Nijl, en je gaat je er niet zo lekker van voelen kan ik je jullie vertellen. Volgende twee dagen naar het Egyptisch museum geweest met alle oudheden en alle schatten van ToutanKhamon, naar het Citadel van Muhammed Ali, nee niet de Bokser, aldaar in een van de grootste moskeen geweest (natuurlijk schoentjes uit). Eigenlijk moet je wel een kapje op in de stad want het is net alsof je de hele dag in de mist loopt maar het is heerlijke smog van alle Auto’s. Het leukste is nog om met de taxi te rijden want het is net alsof je in een achtbaan zit, iemand die vooraan rijdt heeft gewoon voorrang en kan zonder aangeven naar rechts links of zomaar stilstaan en afslaan, echt wat een zooitje!

Vanaf Caïro met onze privéchauffeur naar de woestijn afgereisd om naar de eerste oase te gaan, echt apart om te zien, 300 km zand en dan een klein stuk met palmbomen en veel water waar dan ook weer de eerste mensen wonen. Hotel ok en na een kopje thee (ik heb in Egypte genoeg thee gedronken voor zon 15 jaar) om daarna naar een van de waterbronnen te bekijken van de Oase waar water vanuit 420 meter onder de grond omhoog wordt gepompt. leuk maar niet wow! De jeepsafari naar de woestijn was erg gaaf, al hield de jeep er al na 50 km mee op; blijkbaar was er geknoeid met de benzine en had het pompstation en wat water bij gedaan om te zorgen dat ze meer verkochten…leuk voor ons, mochten we ff duwen! Eenmaal in de woestijn ons kamp opgeslagen en de slaapzakjes onder de sterrenhemel uitgerold hebben we heerlijk gegeten en de botjes van de kip voor de woestijnvossen klaargelegd, die ook echt heel dicht bij kwamen om ze te pakken! Heel erg gaaf! En dan die sterrenhemel!!!!!!!! in de woestijn zijn echt miljarden sterren en de melkweg is heel goed te zien daar! In de nacht rond de 5 graden en een beetje koude neus allemaal maar heel erg lekker geslapen en na een simpel ontbijtje, het kamp opgebroken en weer terug naar de “bewoonde wereld” om vanaf daar door te rijden naar de volgende Oase, waar we weer lekker een Egyptisch maal ophebben (weeeeer kip met rijs en Babaganoush, we hadden nu wel weer zin in de McDonalds!!), nog even waterpijp gerookt met de locals en lekker weer in een bed hebben kunnen slapen.

Volgende dag weer een hoop tombes (met echte mummies!)en tempels gezien (hadden we intussen ook wel een klein beetje genoeg van, maar goed). In de volgende Oase kregen we twee agenten met pistool bij ons in de auto om “ons te bewaken” en er reed voor anderhalve dag een politiebusje voor of achter ons, echt belachelijk! Het hotel was in the middle of nowhere in de woestijn met een half uur rijden van het dorp, alwaar wij de enige gasten waren. De volgende dag in convooi terug naar de bewoonde wereld, naar Luxor. Het convooi houdt in dat alle touristenbussen en auto’s samen tussen twee politie wagens in een lijn naar Luxor rijden. Dit om terroristische aanslagen te voorkomen. Zagen wij niet helemaal want als er nu iets gebeurd zijn meteen alle bussen weg, maar goed, wel spannend van die mannen met machine geweren die heel boos kijken, en heel hard rijden overigens. Ook was er nog het spelletje tussen alle bussen, incl. de grote jongens, wie het meest vooraan rijd heeft gewonnen dus inhalen met 140 km/u en zorgen dat je vooraan komt, maakt niet uit of er een tegenligger aankomt, de weg is immers breed genoeg voor 3 auto’s!

In Luxor in een 5***** hotel, wat echt weer een luxe was, met zwembad en all! Heerlijk even een duik genomen en nog even bijkleuren, alvorens met een paard en wagen de stad en achterwijken door te gaan. Achterwijken echt heel erg arm en de kindjes vragen allemaal om geld. Ook midden door de markt met die wagen wat wel weer erg grappig is want soms past de wagen er gewoon net niet door! In de middag eindelijk ouderwets even bij de Mc Donalds gegeten! Vond mijn maag overigens niet erg grappig! Volgende dag zijn Rog, Jappie en Colin met een luchtballon de lucht in gegaan om 5!! uur s ‘morgens en verder naar de Valley of the Kings geweest waar alle koningen hun tombes hebben, erg mooi om te zien en knap dat ze dat hebben kunnen bouwen in die tijd. In de middag naar de tempel van Hatsepsout en de Karnak tempel geweest. De laatste is de grootste tempel in de wereld gebouwd door meerdere koningen, in verschillende tijdperken. Hele coole “hal van pilaren” waar er wel 100 staan. In de avond naar de Pub om even te relaxen. Volgende dag weer in convooi door naar ons laatste oord; Hurghada, waar onze gids terug ging naar Caïro en wij nog twee dagen hadden om te relaxen en te duiken, heerlijk. twee mooie duiken gemaakt met Jasper en Colin en Rog en Arjen hebben een intro-duik gemaakt. Verder lekker op het strand gelegen tussen de 90% Russen! Volgende dag terug naar Cairo om daar nog een biertje te pakken en de volgende dag terug gevlogen naar NL en afscheid genomen van de Boys!

Wat een begin van het nieuwe jaar, een reis waar we zes jaar lang naar uit hadden gekeken met z’n allen! Een jaarclub van 12 westerse vrouwen, trekkend door Zuid-Amerika… dat we een bezienswaardigheid op zich waren hadden we van tevoren al bedacht, maar dat de lokale bevolking luid zou gaan applaudisseren als we met z’n allen over straat liepen bleek zelfs onze stoutste fantasieën te boven te gaan.
De heenreis verliep soepel, mede dankzij ons geweldige ‘buddy-systeem’ waarbij iedereen op haar buddy lette, omdat we anders steeds 12 man moesten tellen. Hoezo goed voorbereid??
Na een redelijk vermoeiende reis kwamen we ’s avonds laat aan in La Paz, Bolivia. Er was enige stress rondom het verschijnsel ‘hoogteziekte’, wat uiteindelijk echt een thema bleek te worden van onze reis; “Het is de hoogte”, werd een gevleugelde uitspraak en gebruikt als verklaring tegen welke tegenslag dan ook.
De bus stond meteen klaar evenals de Engels sprekende gids. Waar we ook kwamen bleek dit steeds weer tot in de puntjes geregeld te zijn. Zeker een pluspunt van onze reisorganisatie! Het was heel fijn om in de consternatie van grensovergangen en paspoortcontroles lokale reisagenten met bordjes met daarop “Ms. Annemarie Schmitz” te kunnen volgen naar een luxe touringcar! De gidsen waren steeds van alles op de hoogte en losten elkaar af per land. Ze stonden gelukkig ook open voor onze eigen suggesties en ideeën.
La Paz was de eerste dagen niets anders dan een enorme beproeving. Achteraf was het misschien beter geweest als we op een wat lager niveau gestart waren. 4100 m gaat je niet in je kouwe kleren zitten! Gelukkig konden de meesten zich redelijk snel aanpassen en hoefde er slechts 1 iemand aan de zuurstoftank… De city tour door La Paz was gelukkig wat later op de dag gepland, zodat we een beetje konden bijkomen. Onze gids wist veel te vertellen en vond het, zoals de meeste gidsen, maar wat leuk om met zo’n grote groep vrouwen op stap te zijn. De mountainbiketocht langs de befaamde Death Road was adembenemend, hoewel de meesten toch ook wel blij waren weer veilig terug te keren! Uitzichten, papagaaien, fietsen fietsen fietsen met naast je een diep ravijn… Regelrechte adrenaline kick!
Het straatbeeld van La Paz was even wennen: overal zitten de mensen met hun bananenkraampjes langs de weg, maar je wordt verder niet lastiggevallen, alleen aangestaard. Alles koop je op straat, van poncho’s tot uitgedroogde lama embryo’s, noten, water en zelfs wc-potten. Er is genoeg te zien, maar om nu te zeggen dat je La Paz echt niet mag missen… op een reis van twee weken Zuid-Amerika was een andere stad misschien beter geweest, zeker om te starten. Op naar Peru!! Met je eigen gids en bus door dit fantastische land heen toeren, en af en toe een stop voor een baño of een foto, wat wil je nog meer? Puno, onze eerste stop, zag er wat troosteloos uit toen we aankwamen. Not to worry: De reisorganisatie had weer een prima hotel geregeld! Goede kamers, prima bedden en, heel belangrijk, overal warme douches! De volgende dag was het stralend weer, en gingen we aan boord van een grote motorboot voor een bezoek aan de Uros eilanden op Lake Titicaca. In de warme zon, kauwen op onze Coca-blaadjes, veel uitleg van de gids en foto’s maken van deze bijzondere mensen, die nog steeds op de drijvende eilanden van riet wonen. Te decadent voelden we ons soms, rondgevaren worden op de rieten boten en genieten van de gastvrijheid en vrolijkheid van de mensen die we tegenkwamen. Ook het bezoek aan het eiland Tacile was bijzonder. Het is alsof je een totaal andere wereld betreedt. Het maakt dat de dingen waar je je thuis druk om maakt, ineens veel minder belangrijk lijken.
Terug op de boot, met een muziekje aan in de zon, hebben wij van de Lustrumreiscommissie (Lucie), ons einddoel van de reis wat we lang geheim hadden gehouden, eindelijk geopenbaard… Ecuador!! Het kunnen genieten van strand en palmbomen na de stoffige en vermoeiende Inca Trail leek ons een goede drijfveer. Na Puno dus op naar Cusco, wat eigenlijk behoorlijk Westers aandeed. De toer naar Cusco toe zullen we nooit vergeten, het maken van groepsfoto’s met Peruanen en Lama’s erbij, en onze gids/Lee-Towers-lookalike die met z’n jerrycan over straat rende voor extra benzine. Wat mij opviel is het gemak waarmee je eigenlijk overal over straat kunt wandelen en je veilig kunt voelen. In Cusco is genoeg te doen, van kathedralen en winkels tot restaurants en discotheken. Het feit dat de Wodka Red Bull maar een paar Sol kost was reden tot een feestje. Een van de weinige nadelen was het vroeg opstaan; maar eigenlijk wil je ook optimaal kunnen genieten van de tijd dat je ergens bent, en door het tijdsverschil was het geen probleem om vroeg klaar te staan. Echter, na een week, met een zware tocht in het vooruitzicht, was 5 uur ’s ochtends geen pretje. Ook moesten we even wennen aan de manier waarop de trein vanuit Cusco de bergen in rijdt: zig-zag! Maar dan, uitstappen en de tocht der tochten beginnen! Kinderen verkochten wandelstokken en water aan het begin. Wat een hitte!!! Na de ijle lucht in La Paz, was de brandende zon een warme verwelkoming. Marisol, onze kleine gids, voelde zich een soort priesteres met haar vrouwelijke metgezellen. Wat kon zij doorlopen met die kleine beentjes! Niemand wilde zich laten kennen, maar het zweet op alle voorhoofden zei genoeg… een hele klim omhoog, maar je weet waar je het voor doet. Zweten, hyperventileren, water drinken, klimmen en nog eens klimmen. Hier een daar een orchidee en een waterval, en het continue gevaar van het ravijn naast je. En dan, om 4 uur ’s middags, na een hele dag onderweg te zijn geweest, het eindpunt. De poort, met daarachter, oh wonder, Machu Picchu. Ik weet niet of het de beloning was na de lange tocht, of het fantastische uitzicht, of een combinatie van beide, maar het was onbeschrijfelijk om daar met elkaar te staan. We did it!
Geen mens te bekennen nu in het regenseizoen, terwijl het daar anders krioelt van de toeristen. Nu waren er alleen lama’s die ons achtervolgden. Doordat het af en toe regent zag het er nu allemaal heel groen en fris uit. Naar beneden uiteindelijk met de bus, en overnachten in Aguas Calientes, wat eigenlijk gewoon Machu Picchu town heet. De volgende ochtend was even pittig: opstaan terwijl het buiten regende, met de moeheid van de vorige dag nog in je benen. De eerste bus omhoog, dan was het nog rustig volgens Marisol, die zichzelf overigens als een soort Inca-bewoner beschouwde en duidelijk trots was om te vertellen over ‘haar’ stad. Mach Picchu heeft iets mysterieus als het in de mist gehuld is. Je vraagt je af wat zich daar vroeger allemaal af heeft gespeeld. Nadiah en Annemarie lieten tot grote hilariteit van de gidsen, de vroegere beelden tot leven komen door een offerritueel na te spelen met hun wandelstokken.
Na enkele uren brak de zon door! Een complete fotoshoot was het gevolg. Daarna was het tijd om de benen nog even te strekken en de klim te wagen op de Huayna Picchu, of “jonge berg”. Wederom zwetend de berg op, de klim nog steiler dan de dag ervoor. Zwangere vrouwen, hartpatiënten, hoogtevrezers beware!! Maar het uitzicht vanaf de top was prachtig, en we hebben ons goed vermaakt toen we op ons achterste een stuk omlaag moesten glijden om weer op het pad te komen. Na een lange dag weer terug naar de trein, met een innig afscheid van Marisol. Moe maar voldaan, de koffers weer ingepakt en de volgende dag op naar het vliegveld… na het zware werk was het nu echt tijd voor ontspanning.
De binnenlandse vluchten verliepen zonder problemen, alleen kregen we weinig te eten in het vliegtuig, wat uiteindelijk resulteerde in een bezoek aan de MacDonalds van Guayaguill in Ecuador. Gelukkig was onze buschauffeur ook niet vies van een hamburgertje, en konden we met gevulde magen weer op weg. Eindpunt: Montañita Beach!!!! Dit hippie-surf dorp dat welgeteld uit twee straten bestaat, was even een omschakeling voor ons. Maar nadat iedereen wat tot rust was gekomen was het eigenlijk de ideale plek om de reis af te sluiten. Palmbomen, fijn zandstrand, en zwemmen in de Stille Oceaan in januari! Iedereen deed zich flink tegoed aan het plaatselijk natuurschoon (ook wel surfdudes geheten), het surfen dan wel bodyboarden en de eindeloze cocktails. Binnen 24 uur waren we een bekend fenomeen in Montañita. De drie volle dagen dat we aan het strand zaten waren precies goed; lang genoeg om tot rust te komen en alle indrukken te laten bezinken, en kort genoeg om ons in het kleine dorpje niet te gaan vervelen.
Zaterdag brak aan, met gemengde gevoelens. Het emailen en bellen met het thuisfront (zelfs in de Andes heb je bereik!) had wat heimwee aangewakkerd, maar het moeten inruilen van het ontspannen vakantieritme tegen het werk thuis was geen pretje.
De terugreis was net als de heenreis, probleemloos en prima. De slaappillen die sommigen innamen in het vliegtuig deden hun werk goed, wat echter het verwerken van de jetlag niet ten goede bleek te komen.
De dagen nadat we thuis waren was een gevoel van leegte. Na 15 dagen met elkaar door te hebben gebracht, en steeds iedereen om je heen te hebben om je ervaringen mee te delen was het gemis van de groep ineens heel sterk. Het feit dat we elkaar al zo lang kenden maakte dat de sfeer onderling goed was, we hadden enorm geluk met het weer (niet 1 keer een hele dag regen!) en de reis zelf was perfect afgestemd op wat we nodig hadden.
We hebben 1 keer een middag excursie afgezegd omdat we graag de stad Cusco verder wilden bekijken, en we al steeds zoveel onderweg waren geweest. De gidsen stonden gelukkig altijd tot onze beschikking en waren altijd op tijd om ons op te vangen. De hotels waren goed, het eten konden we zelf regelen maar dat was nooit een probleem! We hebben van de lokale keuken genoten en voor het eerst lama gegeten. Ook de Coca thee zullen we niet snel vergeten!
Ik spreek namens de hele groep als ik zeg: heel erg bedankt Walter, Jokko en iedereen bij Club Travel die deze reis voor ons heeft mogelijk gemaakt! Jullie hebben een programma weten te maken dat alles in zich had wat we maar konden wensen. Het hoogtepunt was voor mij persoonlijk de Inca Trail en Machu Picchu. Op een dag wil ik terug om de hele tocht te lopen. Maar ook de rest van de plaatsen en bijzonderheden hadden we niet willen missen.
Het actief zijn met in het vooruitzicht totale ontspanning was een goede formule voor onze groep. Ook was het feit dat Eveline’s ticket meteen kon worden omgeboekt als ze dat had gewild om ivm een begrafenis eerder naar Nederland terug te kunnen een hele geruststelling.
Wij als Lucie zijn blij dat we een oriënterend gesprek met jullie hebben gehad en vrijwel meteen een optie hadden die volledig voldeed aan onze verwachtingen.
Ik had me onze lustrumreis niet beter kunnen voorstellen.
Namens heel jaarclub Bagheera, nogmaals heel erg bedankt!

Renske Schuringa

De reis van De Leisdsche Flesch

Elf bijzondere dagen,
Daar staan we dan, maandag 8 mei 2006, tien uur ’s ochtends op Schiphol. De laatste reisdeelnemers pakken hun koffer van de band en lopen de bagagehal uit. Nog even en de studiereis 2006 van De Leidsche Flesch naar de Verenigde Staten is officieel ten einde.

Het waren elf hele bijzondere dagen. Een korte greep, stel je eens voor, een groep van 4 Leidse studenten die op een grasveld bij Harvard samen met een Nobelprijswinnaar en een post-doc zitten te lunchen, waarbij de Nobelprijswinnaar vervolgens voor iedereen limonade gaat halen, of dat diezelfde groep wordt rondgeleid door de binnenwerken van een enorm kernfusiecomplex, door de controlekamer van een satelliettelescoop en door het prachtige Stata Center van MIT.

Dit zijn zomaar een paar van onze belevenissen daar. Maar dat beschrijft eigenlijk nog niet de geweldige tijd die we daar gehad hebben. Het beschrijft niet dat de mensen die ter plekke voor ons rondleidingen en lezingen hadden georganiseerd, allemaal zo gastvrij en enthousiast waren, dat de deelnemers zelf ook minstens net zo enthousiast waren: het gebeurde meer dan eens dat wij als commissie mensen bijna mee moesten slepen naar de volgende activiteit, omdat ze nog ademloos stonden te luisteren naar een spreker of zelfs in een heftige discussie waren met diegene.

Kortom, een zeer geslaagde reis waarbij we een kijkje konden nemen bij onderzoeken die op dit moment plaats vinden bij een aantal van de meest prestigieuze universiteiten en bedrijven van Amerika. Daarnaast vond ik het ook leuk om de verschillen te zien tussen Amerikaanse en Nederlandse universiteiten. Vooral de enorme gebouwen die door bepaalde jaargangen studenten op de universiteitsterreinen werden neergezet maakten indruk.

Helaas kan ik hier niet iedereen bij naam bedanken, maar zonder alle mensen die zich daar ter plekke voor ons hebben ingezet, zou de reis geen succes zijn geworden. Om af te sluiten zal ik nog een paar anekdotes noemen die mij vooral zijn bijgebleven: de professor op MIT die stipt om vijf uur zijn lezing stopt en zich ontpopt als Boston Red Sox fan want: “We hebben in Boston één gezamelijk geloof en dat zijn de Red Sox en ik zit vanavond in het stadion dus ik moet er nu vandoor.” Op MIT hebben we buiten in het grasveld voor het State Center met de dean van de science faculteit geluncht. Bij Chandra Control Center bleef de chief engineer zolang met ons praten dat hij door zijn echtgenote werd opgehaald omdat er “zometeen visite voor de deur staat”. Eén van de laatste avonden, onvergetelijk, was er het salsa-feestje van Harvard studenten waar je na betaling van zeven dollar in een slecht verlichte zaal kwam waar alleen water te krijgen was. En als laatste, door de komiek op Washington Square in New York hebben we, heerlijk in het zonnetje, genoten van echt Amerikaanse humor. Life is good! De volgende personen en organisaties hebben ons gigantisch geholpen: Walter Westgeest van Club Travel, Het faculteitsbestuur en Jan Lub (Sterrewacht Leiden)

Alles voor onze lustrumreis in Mexico was goed geregeld en ook de hotels waren goed!
De buschauffeurs waren ook erg vriendelijk en de bus was ook uitstekend! We vonden het ook erg leuk dat jullie vertegenwoordiging in het midden van de reis belde, om zo te horen of er op- of aanmerkingen waren.
Als ik hem was (en hij het nog niet doet) zou ik dat bij elke groep doen, zo heb je echt het idee dat als er wat is je bij iemand terecht kan en is ook leuk om te weten dat hij wilt weten of alles nog goed is.

Iedereen heeft de tijd van z’n leven gehad!

Dit is een reis om iedereen aan te bevelen. De Azoren zijn is onze ogen nog de minst gewaardeerde en onontdekte eilanden van Europa. Wij wilden iets bijzonders en dat hebben we 10 dagen lang gekregen.

Alles was super geregeld tot aan iemand die ons opwachte op het vliegveld.
De mooiste excursie die we gedaan hebben; genieten van de sauna’s, de cocido-lunch, natuurlijk bij de geisers en Whale Watching!

22 mei 2005 vierde de Bestuurskundige Interfacultaire vereniging Leiden (B.I.L.) haar vierde lustrum en dat werd onder andere gevierd met een lustrumreis naar Moskou. Voor de gelegenheid wilden we graag naar een land met een geheel andere cultuur en dat niet onder invloed staat van de Europese Unie. Club Travel regelde voor ons de meest voordelige vluchten en hostel en we kregen ook veel hulp bij het aanvragen met de visa voor Rusland. En zo vertrokken we in augustus 2005 met 32 B.I.L.-leden naar de stad van de «veertig maal veertig» kerken voor een boeiende studiereis. De Russisch-orthodoxe kerken bepalen inderdaad het stadsbeeld. Waar je ook kijkt zie je tussen de soms mooie bouwwerken, maar ook vaak vervallen gebouwen, de vergulde koepels. Het bijwonen van een Russisch-orthodoxe kerkdienst, gewoon tussen de lokale vrouwen, is bovendien een onvergetelijke ervaring. Het hoogtepunt was toch wel het Rode Plein, maar er is nog veel meer te zien in Moskou. Maar voor ons was het natuurlijk wel een studiereis en we hebben op doordeweekse dagen verschillende organisaties bezocht in het kader van onze studie bestuurskunde. Hierdoor hebben we Rusland van verschillende kanten leren kennen. Bij officiële overheidsinstanties zoals de Administration of the Russian President en de Federatieraad kregen we een beeld van een open en democratisch Rusland, terwijl bijvoorbeeld Peter d’Hamecourt en Jan Langerak van Bejo Zaden ons vertelden dat Rusland nog lang niet democratisch is en corruptie en censuur nog aan de orde van de dag zijn. Lastig af en toe was natuurlijk wel dat we met zo’n grote groep waren. Moskou is een enorme stad en het duurt dus al lang om van de ene naar de andere plek te komen, maar met een groep gaat het natuurlijk nog langzamer. Gelukkig heeft Moskou wel een erg goed metrosysteem. Het is wel een beetje ingewikkeld, maar de frequentie is erg hoog en het kost weinig. Sommige metrostations zijn soms zelfs musea op zich. Het is wel handig om het cyrillische alfabet te kennen, omdat de namen van de metrostations, maar ook straatnamen en dergelijke, alleen in het cyrillisch staan vermeld. Ook praten veel Russen niet Engels. Wat betreft de veiligheid hoef je Moskou zeker niet links te laten liggen. Moskou is niet onveiliger dan grote steden als Parijs en Amsterdam, maar vooral ’s nachts kun je natuurlijk beter niet alleen op pad gaan. Het was een week waarin we veel gezien en geleerd hebben van Rusland. Een zeer indrukwekkende ervaring!