Jaarclub Bagheera uit Utrecht – Zuid-Amerika – 2006

Wat een begin van het nieuwe jaar, een reis waar we zes jaar lang naar uit hadden gekeken met z’n allen! Een jaarclub van 12 westerse vrouwen, trekkend door Zuid-Amerika… dat we een bezienswaardigheid op zich waren hadden we van tevoren al bedacht, maar dat de lokale bevolking luid zou gaan applaudisseren als we met z’n allen over straat liepen bleek zelfs onze stoutste fantasieën te boven te gaan.
De heenreis verliep soepel, mede dankzij ons geweldige ‘buddy-systeem’ waarbij iedereen op haar buddy lette, omdat we anders steeds 12 man moesten tellen. Hoezo goed voorbereid??
Na een redelijk vermoeiende reis kwamen we ’s avonds laat aan in La Paz, Bolivia. Er was enige stress rondom het verschijnsel ‘hoogteziekte’, wat uiteindelijk echt een thema bleek te worden van onze reis; “Het is de hoogte”, werd een gevleugelde uitspraak en gebruikt als verklaring tegen welke tegenslag dan ook.
De bus stond meteen klaar evenals de Engels sprekende gids. Waar we ook kwamen bleek dit steeds weer tot in de puntjes geregeld te zijn. Zeker een pluspunt van onze reisorganisatie! Het was heel fijn om in de consternatie van grensovergangen en paspoortcontroles lokale reisagenten met bordjes met daarop “Ms. Annemarie Schmitz” te kunnen volgen naar een luxe touringcar! De gidsen waren steeds van alles op de hoogte en losten elkaar af per land. Ze stonden gelukkig ook open voor onze eigen suggesties en ideeën.
La Paz was de eerste dagen niets anders dan een enorme beproeving. Achteraf was het misschien beter geweest als we op een wat lager niveau gestart waren. 4100 m gaat je niet in je kouwe kleren zitten! Gelukkig konden de meesten zich redelijk snel aanpassen en hoefde er slechts 1 iemand aan de zuurstoftank… De city tour door La Paz was gelukkig wat later op de dag gepland, zodat we een beetje konden bijkomen. Onze gids wist veel te vertellen en vond het, zoals de meeste gidsen, maar wat leuk om met zo’n grote groep vrouwen op stap te zijn. De mountainbiketocht langs de befaamde Death Road was adembenemend, hoewel de meesten toch ook wel blij waren weer veilig terug te keren! Uitzichten, papagaaien, fietsen fietsen fietsen met naast je een diep ravijn… Regelrechte adrenaline kick!
Het straatbeeld van La Paz was even wennen: overal zitten de mensen met hun bananenkraampjes langs de weg, maar je wordt verder niet lastiggevallen, alleen aangestaard. Alles koop je op straat, van poncho’s tot uitgedroogde lama embryo’s, noten, water en zelfs wc-potten. Er is genoeg te zien, maar om nu te zeggen dat je La Paz echt niet mag missen… op een reis van twee weken Zuid-Amerika was een andere stad misschien beter geweest, zeker om te starten. Op naar Peru!! Met je eigen gids en bus door dit fantastische land heen toeren, en af en toe een stop voor een baño of een foto, wat wil je nog meer? Puno, onze eerste stop, zag er wat troosteloos uit toen we aankwamen. Not to worry: De reisorganisatie had weer een prima hotel geregeld! Goede kamers, prima bedden en, heel belangrijk, overal warme douches! De volgende dag was het stralend weer, en gingen we aan boord van een grote motorboot voor een bezoek aan de Uros eilanden op Lake Titicaca. In de warme zon, kauwen op onze Coca-blaadjes, veel uitleg van de gids en foto’s maken van deze bijzondere mensen, die nog steeds op de drijvende eilanden van riet wonen. Te decadent voelden we ons soms, rondgevaren worden op de rieten boten en genieten van de gastvrijheid en vrolijkheid van de mensen die we tegenkwamen. Ook het bezoek aan het eiland Tacile was bijzonder. Het is alsof je een totaal andere wereld betreedt. Het maakt dat de dingen waar je je thuis druk om maakt, ineens veel minder belangrijk lijken.
Terug op de boot, met een muziekje aan in de zon, hebben wij van de Lustrumreiscommissie (Lucie), ons einddoel van de reis wat we lang geheim hadden gehouden, eindelijk geopenbaard… Ecuador!! Het kunnen genieten van strand en palmbomen na de stoffige en vermoeiende Inca Trail leek ons een goede drijfveer. Na Puno dus op naar Cusco, wat eigenlijk behoorlijk Westers aandeed. De toer naar Cusco toe zullen we nooit vergeten, het maken van groepsfoto’s met Peruanen en Lama’s erbij, en onze gids/Lee-Towers-lookalike die met z’n jerrycan over straat rende voor extra benzine. Wat mij opviel is het gemak waarmee je eigenlijk overal over straat kunt wandelen en je veilig kunt voelen. In Cusco is genoeg te doen, van kathedralen en winkels tot restaurants en discotheken. Het feit dat de Wodka Red Bull maar een paar Sol kost was reden tot een feestje. Een van de weinige nadelen was het vroeg opstaan; maar eigenlijk wil je ook optimaal kunnen genieten van de tijd dat je ergens bent, en door het tijdsverschil was het geen probleem om vroeg klaar te staan. Echter, na een week, met een zware tocht in het vooruitzicht, was 5 uur ’s ochtends geen pretje. Ook moesten we even wennen aan de manier waarop de trein vanuit Cusco de bergen in rijdt: zig-zag! Maar dan, uitstappen en de tocht der tochten beginnen! Kinderen verkochten wandelstokken en water aan het begin. Wat een hitte!!! Na de ijle lucht in La Paz, was de brandende zon een warme verwelkoming. Marisol, onze kleine gids, voelde zich een soort priesteres met haar vrouwelijke metgezellen. Wat kon zij doorlopen met die kleine beentjes! Niemand wilde zich laten kennen, maar het zweet op alle voorhoofden zei genoeg… een hele klim omhoog, maar je weet waar je het voor doet. Zweten, hyperventileren, water drinken, klimmen en nog eens klimmen. Hier een daar een orchidee en een waterval, en het continue gevaar van het ravijn naast je. En dan, om 4 uur ’s middags, na een hele dag onderweg te zijn geweest, het eindpunt. De poort, met daarachter, oh wonder, Machu Picchu. Ik weet niet of het de beloning was na de lange tocht, of het fantastische uitzicht, of een combinatie van beide, maar het was onbeschrijfelijk om daar met elkaar te staan. We did it!
Geen mens te bekennen nu in het regenseizoen, terwijl het daar anders krioelt van de toeristen. Nu waren er alleen lama’s die ons achtervolgden. Doordat het af en toe regent zag het er nu allemaal heel groen en fris uit. Naar beneden uiteindelijk met de bus, en overnachten in Aguas Calientes, wat eigenlijk gewoon Machu Picchu town heet. De volgende ochtend was even pittig: opstaan terwijl het buiten regende, met de moeheid van de vorige dag nog in je benen. De eerste bus omhoog, dan was het nog rustig volgens Marisol, die zichzelf overigens als een soort Inca-bewoner beschouwde en duidelijk trots was om te vertellen over ‘haar’ stad. Mach Picchu heeft iets mysterieus als het in de mist gehuld is. Je vraagt je af wat zich daar vroeger allemaal af heeft gespeeld. Nadiah en Annemarie lieten tot grote hilariteit van de gidsen, de vroegere beelden tot leven komen door een offerritueel na te spelen met hun wandelstokken.
Na enkele uren brak de zon door! Een complete fotoshoot was het gevolg. Daarna was het tijd om de benen nog even te strekken en de klim te wagen op de Huayna Picchu, of “jonge berg”. Wederom zwetend de berg op, de klim nog steiler dan de dag ervoor. Zwangere vrouwen, hartpatiënten, hoogtevrezers beware!! Maar het uitzicht vanaf de top was prachtig, en we hebben ons goed vermaakt toen we op ons achterste een stuk omlaag moesten glijden om weer op het pad te komen. Na een lange dag weer terug naar de trein, met een innig afscheid van Marisol. Moe maar voldaan, de koffers weer ingepakt en de volgende dag op naar het vliegveld… na het zware werk was het nu echt tijd voor ontspanning.
De binnenlandse vluchten verliepen zonder problemen, alleen kregen we weinig te eten in het vliegtuig, wat uiteindelijk resulteerde in een bezoek aan de MacDonalds van Guayaguill in Ecuador. Gelukkig was onze buschauffeur ook niet vies van een hamburgertje, en konden we met gevulde magen weer op weg. Eindpunt: Montañita Beach!!!! Dit hippie-surf dorp dat welgeteld uit twee straten bestaat, was even een omschakeling voor ons. Maar nadat iedereen wat tot rust was gekomen was het eigenlijk de ideale plek om de reis af te sluiten. Palmbomen, fijn zandstrand, en zwemmen in de Stille Oceaan in januari! Iedereen deed zich flink tegoed aan het plaatselijk natuurschoon (ook wel surfdudes geheten), het surfen dan wel bodyboarden en de eindeloze cocktails. Binnen 24 uur waren we een bekend fenomeen in Montañita. De drie volle dagen dat we aan het strand zaten waren precies goed; lang genoeg om tot rust te komen en alle indrukken te laten bezinken, en kort genoeg om ons in het kleine dorpje niet te gaan vervelen.
Zaterdag brak aan, met gemengde gevoelens. Het emailen en bellen met het thuisfront (zelfs in de Andes heb je bereik!) had wat heimwee aangewakkerd, maar het moeten inruilen van het ontspannen vakantieritme tegen het werk thuis was geen pretje.
De terugreis was net als de heenreis, probleemloos en prima. De slaappillen die sommigen innamen in het vliegtuig deden hun werk goed, wat echter het verwerken van de jetlag niet ten goede bleek te komen.
De dagen nadat we thuis waren was een gevoel van leegte. Na 15 dagen met elkaar door te hebben gebracht, en steeds iedereen om je heen te hebben om je ervaringen mee te delen was het gemis van de groep ineens heel sterk. Het feit dat we elkaar al zo lang kenden maakte dat de sfeer onderling goed was, we hadden enorm geluk met het weer (niet 1 keer een hele dag regen!) en de reis zelf was perfect afgestemd op wat we nodig hadden.
We hebben 1 keer een middag excursie afgezegd omdat we graag de stad Cusco verder wilden bekijken, en we al steeds zoveel onderweg waren geweest. De gidsen stonden gelukkig altijd tot onze beschikking en waren altijd op tijd om ons op te vangen. De hotels waren goed, het eten konden we zelf regelen maar dat was nooit een probleem! We hebben van de lokale keuken genoten en voor het eerst lama gegeten. Ook de Coca thee zullen we niet snel vergeten!
Ik spreek namens de hele groep als ik zeg: heel erg bedankt Walter, Jokko en iedereen bij Club Travel die deze reis voor ons heeft mogelijk gemaakt! Jullie hebben een programma weten te maken dat alles in zich had wat we maar konden wensen. Het hoogtepunt was voor mij persoonlijk de Inca Trail en Machu Picchu. Op een dag wil ik terug om de hele tocht te lopen. Maar ook de rest van de plaatsen en bijzonderheden hadden we niet willen missen.
Het actief zijn met in het vooruitzicht totale ontspanning was een goede formule voor onze groep. Ook was het feit dat Eveline’s ticket meteen kon worden omgeboekt als ze dat had gewild om ivm een begrafenis eerder naar Nederland terug te kunnen een hele geruststelling.
Wij als Lucie zijn blij dat we een oriënterend gesprek met jullie hebben gehad en vrijwel meteen een optie hadden die volledig voldeed aan onze verwachtingen.
Ik had me onze lustrumreis niet beter kunnen voorstellen.
Namens heel jaarclub Bagheera, nogmaals heel erg bedankt!

Renske Schuringa