Vereniging De Leidsche Flesch – Noord-Amerika – 2006

De reis van De Leisdsche Flesch

Elf bijzondere dagen,
Daar staan we dan, maandag 8 mei 2006, tien uur ’s ochtends op Schiphol. De laatste reisdeelnemers pakken hun koffer van de band en lopen de bagagehal uit. Nog even en de studiereis 2006 van De Leidsche Flesch naar de Verenigde Staten is officieel ten einde.

Het waren elf hele bijzondere dagen. Een korte greep, stel je eens voor, een groep van 4 Leidse studenten die op een grasveld bij Harvard samen met een Nobelprijswinnaar en een post-doc zitten te lunchen, waarbij de Nobelprijswinnaar vervolgens voor iedereen limonade gaat halen, of dat diezelfde groep wordt rondgeleid door de binnenwerken van een enorm kernfusiecomplex, door de controlekamer van een satelliettelescoop en door het prachtige Stata Center van MIT.

Dit zijn zomaar een paar van onze belevenissen daar. Maar dat beschrijft eigenlijk nog niet de geweldige tijd die we daar gehad hebben. Het beschrijft niet dat de mensen die ter plekke voor ons rondleidingen en lezingen hadden georganiseerd, allemaal zo gastvrij en enthousiast waren, dat de deelnemers zelf ook minstens net zo enthousiast waren: het gebeurde meer dan eens dat wij als commissie mensen bijna mee moesten slepen naar de volgende activiteit, omdat ze nog ademloos stonden te luisteren naar een spreker of zelfs in een heftige discussie waren met diegene.

Kortom, een zeer geslaagde reis waarbij we een kijkje konden nemen bij onderzoeken die op dit moment plaats vinden bij een aantal van de meest prestigieuze universiteiten en bedrijven van Amerika. Daarnaast vond ik het ook leuk om de verschillen te zien tussen Amerikaanse en Nederlandse universiteiten. Vooral de enorme gebouwen die door bepaalde jaargangen studenten op de universiteitsterreinen werden neergezet maakten indruk.

Helaas kan ik hier niet iedereen bij naam bedanken, maar zonder alle mensen die zich daar ter plekke voor ons hebben ingezet, zou de reis geen succes zijn geworden. Om af te sluiten zal ik nog een paar anekdotes noemen die mij vooral zijn bijgebleven: de professor op MIT die stipt om vijf uur zijn lezing stopt en zich ontpopt als Boston Red Sox fan want: “We hebben in Boston één gezamelijk geloof en dat zijn de Red Sox en ik zit vanavond in het stadion dus ik moet er nu vandoor.” Op MIT hebben we buiten in het grasveld voor het State Center met de dean van de science faculteit geluncht. Bij Chandra Control Center bleef de chief engineer zolang met ons praten dat hij door zijn echtgenote werd opgehaald omdat er “zometeen visite voor de deur staat”. Eén van de laatste avonden, onvergetelijk, was er het salsa-feestje van Harvard studenten waar je na betaling van zeven dollar in een slecht verlichte zaal kwam waar alleen water te krijgen was. En als laatste, door de komiek op Washington Square in New York hebben we, heerlijk in het zonnetje, genoten van echt Amerikaanse humor. Life is good! De volgende personen en organisaties hebben ons gigantisch geholpen: Walter Westgeest van Club Travel, Het faculteitsbestuur en Jan Lub (Sterrewacht Leiden)